Τώρα που ο θόρυβος έχει καταλαγιάσει, τα πνεύματα έχουν ηρεμήσει και το μυαλό είναι καθαρό, σκέφτηκα να εκφράσω την άποψή μου για την έντονη κριτική(ευθέως και πλαγίως) που ασκήθηκε στον προπονητή του Ολυμπιακού, Τάκη Λεμονή, μετά την ισοπαλία με τη Λάτσιο στο γήπεδο «Γ.Καραϊσκάκης».
Δεδομένο 1: Ο Ολυμπιακός έπρεπε να κερδίσει τη Λάτσιο. Προσοχή όμως. Όχι γιατί η ιταλική ομάδα δε θυμίζει σε τίποτα εκείνη του παρελθόντος, αλλά γιατί το παιχνίδι κύλησε στα μέτρα της ομάδας του Πειραιά. Εφόσον ευτύχησε να προηγηθεί στο σκορ, όφειλε να διαφυλάξει το προβάδισμα.
Δεδομένο 2: Το μεγαλύτερο πρόβλημα του Ολυμπιακού στην Ευρώπη είναι ο φόβος. Πέρα από αγωνιστικά συστήματα και τακτικές, η εσφαλμένη νοοτροπία αντιμετώπισης ευρωπαϊκών αντιπάλων έχει καταδικάσει τον Ολυμπιακό τα χρόνια που συμμετέχει στο Champions League.
Δεδομένο 3: Η διετία του Σόλιντ στο λιμάνι έχει αφήσει ανεξίτηλα τα σημάδια της παρακμής στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.
Δεδομένο 4: Ο Τάκης Λεμονής φοβάται για τη θέση του. Γνωρίζει πολύ καλά ότι τα αποτελέσματα στην Ευρώπη είναι το βασικότερο όπλο για οποιονδήποτε προπονητή του Ολυμπιακού. Αν καταφέρει να οδηγήσει τους ερυθρόλευκους σε νέα μονοπάτια, τότε θα έχει κερδίσει το στοίχημα της παραμονής.
Ο Λεμονής δούλεψε στην προετοιμασία με τους παίκτες του το 4-4-2 και ως εναλλακτικό σχέδιο για τα δύσκολα παιχνίδια είχε στο μυαλό του το 4-5-1. Στην πορεία όμως, και επειδή βάσει προγράμματος είχε να αντιμετωπίσει δύσκολους αντιπάλους, καθιέρωσε το σύστημα με τα τρία αμυντικά χαφ και έναν επιθετικό.
Με το 4-5-1, ο Ολυμπιακός είναι δύσκαμπτος αμυντικά αλλά όχι τόσο επικίνδυνος επιθετικά. Δημιουργεί ευκαιρίες κλασικές με το σταγονόμετρο. Ψάχνει τις αντεπιθέσεις με τους γρήγορους Λούα Λούα, Γκαλέτι και τον πάντοτε δημιουργικό Τζόλε. Δεν έχει όμως τη τροφοδότηση(κάθετη πάσα) από τους κεντρώους χαφ.
Ο Λεμονής λοιπόν προσπαθεί να πάρει αποτελέσματα που θα του εξασφαλίσουν σε πρώτη φάση ηρεμία για να συνεχίσει το έργο του. Αυτό δείχνει ο τρόπος παιχνιδιού της ομάδας και οι κινήσεις από το πάγκο κατά τη διάρκεια των αγώνων. Επιπλέον, θέλει να κερδίσει την εμπιστοσύνη των παικτών. Εξάλλου, κάθε προπονητής θέλει τη στήριξη των ποδοσφαιριστών για να δουλέψει απερίσπαστος.
Ο τεχνικός διευθυντής δεν έχει αφομοιωθεί πλήρως στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Οι αρμοδιότητές του είναι ασαφείς στα στελέχη της εταιρείας αλλά και στους οπαδούς. Δεν είδαν με καλό μάτι τις δηλώσεις του Ίβιτς μετά το παιχνίδι, χωρίς όμως να μπορούν να επιχειρηματολογήσουν γιατί ήταν λανθασμένη η κίνηση του Σέρβου. Ο Λεμονής έχει να αντιμετωπίσει και ενδεχόμενο καπέλωμα από τον τεχνικό διευθυντή. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι την αποτυχία θα χρεωθεί και ο Ίβιτς αν η ομάδα δε βαδίσει στο δρόμο των θετικών αποτελεσμάτων. Ναι μεν ο προπονητής χτίζει την ομάδα αλλά ο τεχνικός διευθυντής είναι ο αρμόδιος σχεδίασής της.
Ο Λεμονής βάλλεται από παντού. Αισθάνεται υποχρεωμένος να αποδείξει σε όλους ότι είναι ικανός να δημιουργήσει μεγάλη ομάδα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα το φόβο. Οι κινήσεις του στο παιχνίδι με τη Λάτσιο έδειξαν καθαρά τη ψυχολογία του. Ενώ έβλεπε ότι οι παίκτες στο τελευταίο ημίωρο κουράστηκαν, δε προέβη σε διορθωτικές κινήσεις. Μετά την ισοφάριση, δεν επιχείρησε να επιτεθεί.
Η απορία όλων είναι αν θα μείνει στον πάγκο ή θα απολυθεί από τη διοίκηση του Ολυμπιακού, ως «λίγος» για να διαχειριστεί το ρόστερ αξιόλογων παικτών που διαθέτει. Αυτό όμως είναι το θέμα; Αν πραγματικά θεωρείται «λίγος» για να αλλάξει το ρου της ιστορίας του Ολυμπιακού, τότε γιατί προσελήφθη; Και αφού ο Σωκράτης Κόκκαλης επένδυσε 15 εκατ. ευρώ για την ενίσχυση της ομάδας, με ποιο κριτήριο αποφάσισε την παραμονή του στο πάγκο, αν έκρινε ότι είναι ακατάλληλος;
Δημιουργήθηκε μεγάλο θέμα στο λιμάνι και προβλέπω δύσκολα να επιλύεται. Ο Λεμονής θα είναι υπό διαρκή επίβλεψη και η ομάδα θα κρίνεται κάθε μέρα, κάθε στιγμή. Θα ρωτήσω το αυτονόητο. Είναι δυνατόν να χτιστεί έτσι ομάδα; Όχι βέβαια, είναι η απάντηση. Είναι πολλά τα παραδείγματα ομάδων που ενώ είχαν τις βάσεις για να γιγαντωθούν, τελικά οι επιπόλαιοι χειρισμοί προκάλεσαν παρακμή και αφανισμό.
Ό,τι και αν γίνει με τον Λεμονή, το μεγάλο πρόβλημα παραμένει η νοοτροπία μας. Θέλουμε άμεσα αποτελέσματα χωρίς όμως να δουλέψουμε για να τα εξασφαλίσουμε. Μας αρκεί το εφήμερο και όχι το διαρκές. Όσο αυτό δε διορθώνεται, ο Λεμονής και όλοι οι προπονητές των ελληνικών ομάδων θα είναι αναλώσιμοι.
ΥΓ: Σε τέτοιες περιπτώσεις θυμάμαι πάντα τα λόγια του μεγάλου πρώην Σοβιετικού προπονητή μπάσκετ Αλεξάντρ Γκομέλσκι: «οι Έλληνες δεν αγαπούν τα ομαδικά σπορ, αλλά τις νίκες σ’αυτά».
Categories:
